بهار در راه است و تو

كه تنت را با بويِ بهار نارنج ،

شستشو مي دهي.

واژه هايت

مثلِ اقوامِ باستاني ات،

پُر از حسِ مهرباني اند

و زنده مي كند خوابِ هزار ساله را .

خواجه از آن سويِ قافيه هايت

نفس مي كشد،

و من هم شُماره مي كنم نفس هايم را

كه از نگاه اهورائيِ تو

زاده مي شوند.

نگاهم کن!

تا چشمانِ مهربانِ خدا،

پشتِ ابرها، ما را بباراند .

"باران كه ببارد

از دست چترها هم

كاري ساخته نيست،

ما اتفاقي هستيم كه افتاده ايم."