کنارِ ساحل به خواب رفته بودم،

موج هرزگاهی دستِ نوازشش را بر تنم می کشید

و آرام ،آرام،آرام لالائی اش را در گوشم زمزمه میکرد.

نگاهم در نگاهِ آسمان حل شد، آبیِ آبی شدم و تنم در شبی زیبا

ستاره باران شدو پائیز پرنده ای که در آنسویِ بهار لانه کرد.

... و تو نم نم اشک ات بارانی، که کهنگیِ زمین را می شُست.

تخم چشمانم تکانی خورد و تو زائیده شدی و از همان ثانیه

چشمانم سبزِ سبز می بیند.

بگذار نشانی ات را دانه دانه برچینم!:

از تنهائیِ ماه در شب،آرامشِ دریا،آسمان، شیدا، گیتار، باران و

 دستانم که هنوز گرمایِ دستت را حس نکرده است و

 پائیز که لباسش به تنم سبز نخواهد شد.

...و اینک قلم بهانه ای شدتا ببارم واژه هائی را که باآنها غریبه نیستی.