تبليغاتX
تنها میروم تا تنهائی تنها نماند
شعر

 

شبی غمگین شبی بارانی وسرد                            

مرا در غربت فردا رها کرد

               د لم در حسرت دیدار او ماند 

              مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

                               تمام هستی ام بود و ندانست

                               که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

                         و او هرگز شکستن را نفهمید

                               اگر چه تا ته دنیا صدا کرد.....!!

                                            خسته از تکرار شب ها....

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1387ساعت 22:12  توسط علسا  | 

 

 

 

بهار در راه است و تو

 

كه تنت را با بويِ بهار نارنج ،

 

شستشو مي دهي.

 

واژه هايت

 

مثلِ اقوامِ باستاني ات،

 

پُر از حسِ مهرباني اند

 

و زنده مي كند خوابِ هزار ساله را .

 

خواجه از آن سويِ قافيه هايت

 

نفس مي كشد،

 

و من هم شُماره مي كنم نفس هايم را

 

كه از نگاه اهورائيِ تو

 

زاده مي شوند.

 

نگاهم کن!

 

تا چشمانِ مهربانِ خدا،

 

پشتِ ابرها، ما را بباراند .

 

"باران كه ببارد

 

از دست چترها هم

 

كاري ساخته نيست،

 

ما اتفاقي هستيم كه افتاده ايم."

 

 

                                                           

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت 20:30  توسط علسا  | 

 

جیر جیرک به خرس گفت:

دوست دارم

خرس گفت:

الان وقته خوابه

 زمستون که رفت صحبت می کنیم!

خرس رفت و خوابید.

ولی نفهمید که عمر جیر جیرک فقط سه روزه.

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1385ساعت 0:0  توسط علسا  | 

 

قسم به عشقمون قسم همش برات دلواپسم

قرار نبود اینجوری شه یهو بشی همه کسم

 

راستی چی شد چه جوری شد! اینجوری عاشقت شدم

شاید میگم تقصیر توست تا کم شه از جرم خودم.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1385ساعت 0:0  توسط علسا  | 

 

 

 

کنارِ ساحل به خواب رفته بودم،

 

موج هرزگاهی دستِ نوازشش را بر تنم می کشید

 

و آرام ،آرام،آرام لالائی اش را در گوشم زمزمه میکرد.

 

نگاهم در نگاهِ آسمان حل شد، آبیِ آبی شدم و تنم در شبی زیبا

 

ستاره باران شدو پائیز پرنده ای که در آنسویِ بهار لانه کرد.

 

... و تو نم نم اشک ات بارانی، که کهنگیِ زمین را می شُست.

 

تخم چشمانم تکانی خورد و تو زائیده شدی و از همان ثانیه

 

چشمانم سبزِ سبز می بیند.

 

 

بگذار نشانی ات را دانه دانه برچینم!:

 

از تنهائیِ ماه در شب،آرامشِ دریا،آسمان، شیدا، گیتار، باران و

 

 دستانم که هنوز گرمایِ دستت را حس نکرده است و

 

 پائیز که لباسش به تنم سبز نخواهد شد.

 

...و اینک قلم بهانه ای شدتا ببارم واژه هائی را که باآنها غریبه نیستی.

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1385ساعت 0:0  توسط علسا  | 

 

              شبانه مي آئي

 

                   وپنجه در شلال ذهنم مي كشي

 

                             واژه هايم آرام مي گيرند

 

                                           و-تو-

 

                                            خواب شبانه ام را

 

به خواب،خواب مي بري. 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1385ساعت 0:0  توسط علسا  | 

 

 

تمام وجودم را

از نوک قلمم می چکانم

تا تو -

درشاه بیت غزاهایم-

قافیه شوی.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1385ساعت 0:0  توسط علسا  |